بریده‌ای از کتاب لحظه‌های افتخار... صدای انفجاری مرا زمین زد و دیگر چیزی جز دود و خاک در اطراف نمی‌دیدم نمی‌دانم چند لحظه گذشت که صدای بم آدم‌ها را می‌شنیدم ولی نمی‌فهمیدم چه می‌گویند گوشه‌ایم سنگین شده بود. بعد از چند لحظه که نمی‌دانم با چه زمانی قابل‌مقایسه است ساعت یا دقیقه یا ثانیه خودم را روی برانکارد دیدم که در حال حمل چپ و راست می‌شدم نمی‌توانستم خودم را نگه دارم با هر حرکتی در حال سقوط بودم. با هر تکانی درد خفیفی در شکم و بدنم حس می‌کردم و از حال می‌رفتم زمان را از یاد برده بودم.