آتشی که نمی‌میرد سفرنامه‌ای متفاوت از حج است؛ روایتی که به‌جای پرداختن صرف به مناسک، از زاویه نگاه یک زن، تجربه زیستن در این سفر معنوی را با زبانی روان، صمیمی و بی‌تکلف به تصویر می‌کشد. نویسنده در این اثر، لحظه‌های ناب حضور در مکه و مدینه، گفت‌وگوهای میان زائران، نگرانی‌ها، شوق‌ها و تجربه‌های شخصی خود را روایت کرده و تلاش کرده است تصویری ملموس از حال‌وهوای این سفر ارائه دهد. از ویژگی‌های این کتاب، توجه به جزئیات و روایت اتفاقات روزمره‌ای است که کمتر در سفرنامه‌های حج به آن پرداخته شده است. همین ویژگی باعث شده آتشی که نمی‌میرد علاوه بر علاقه‌مندان به ادبیات سفر، برای افرادی که قصد تشرف به سرزمین وحی را دارند نیز اثری خواندنی و کاربردی باشد و بتواند به‌عنوان کتابچه‌ای راهنما در کنار آنان قرار گیرد. بریده‌ای از کتاب آتشی که نمی میردوارد می‌شویم فاطمه می‌گوید: من هروقت وارد مسجدالحرام می شم بی‌اختیار می گم السلام علیک یا علی بن موسی‌الرضا گاهی هم می گم السلام علیک یا سیدالشهدا. می‌خندیم ما هم گاهی گیج می‌زنیم فهیمه می‌گوید: باید به خدا سلام کنی من می‌گویم باید به رسول‌الله سلام کنیم السلام علیک ایها النبی ورحمة الله وبرکاته فهیمه می‌گوید: این مال مدینه نیست؟