بریده‌ای از کتاب غرب خونمات و مبهوت به دیوارهای کاهگلی مسجد خیره می‌شوم مسیر آن طرف دیوار به بچه‌های نیر می‌رسد و بعد تنگی سر جاگذاشتن و رفتن بدونِ دوست‌هایی که توی آن دو تا روستا هستند یک‌جوری. است روزی که قرار بود ماها را تقسیم کنند روی یک پا ایستادیم که یا همه را با هم بفرستید یکجا یا ببریدمان جبهه جنوب یا برمان گردانید یزد. همه با هم یک تصمیم گرفته بودیم مجبورشان کردیم ما را در یک منطقه سازماندهی کنند. آنها را وادار کردیم؛ اما حالا چی؟ حالا که موقع نجات است آنها را جا بگذاریم؟ بر می‌گردم توی مسیر فکرم هزار راه می‌رود. اصلاً کل این ماجرا یک‌جوری است؛ مثلاً اگر جبهه جنوب بودیم و یکی شهید می‌شد بالاخره شانس این را داشت که چند نفر جنازه‌اش را برگردانند، عقب اما اینجا اگر چندتا از بچه‌ها را شهید کرده باشند چه؟ جنازه‌شان چه می‌شود؟ کسی توانسته خودش را نجات دهد؟