بریده‌ای از کتاب بواز مرگ ترسی. نداشت در آن لحظات به همه چیز و همه آدم‌هایی که در کل زندگی‌اش دیده بود و می‌شناخت فکر می‌کرد. گاهی تصویر بچه‌ها جلوی چشمش می‌آمد وقتی صدای خنده دخترها در گوشش می‌پیچید احساس آرامش می‌کرد؛ اما صدای گریه و بی‌تابی جواد بی تابش می‌کرد گاهی یاد آدم‌هایی می‌افتاد که سال‌ها پیش از دستشان داده بود حرف‌های مادرش در ذهنش تکرار می‌شد آخرش تو هم مثل بُوت خِتَ وَ کشتن ایی بوت هم گوش وم. نگره اما ذهنش خسته‌تر از آن بود که بتواند از این فکرها به نتیجه برسد.