این کتاب دعوتی است به بازخوانی نیچه؛ نه در مقام متفکری شاعرمسلک یا صرفا نقاد اخلاق، بلکه به مثابه ی فیلسوفی که پروژه ای منسجم در باب خودآگاهی، کنش و معنا پی ریزی می کند. رابرت پی پین، از برجسته ترین شارحان معاصر فلسفه ی آلمانی و استاد دانشگاه شیکاگو، در نیچه، روان شناسی و فلسفه ی اولی تفسیری دقیق، چالش برانگیز و درعین حال بدیع از اندیشه ی نیچه ارائه می دهد؛ تفسیری که او را در متن سنت فلسفی مدرن، از کانت و هگل تا روان شناسی اخلاق، بازمی نشاند. پی پین در این اثر نشان می دهد که «روان شناسی» نزد نیچه صرفا توصیف حالات ذهنی یا انگیزه های فردی نیست، بلکه شکلی از فلسفه ی اولی است: کاوشی بنیادین درباره ی شرایط امکان معنا، ارزش گذاری و نسبت ما با خود و جهان. از این منظر، مفاهیمی چون اراده، خودفریبی، رنج و حتی حقیقت، نه موضوعاتی فرعی بلکه گره گاه های اصلی تفکر نیچه اند. پی پین با دقتی تحلیلی نشان می دهد که نقد نیچه به اخلاق، متافیزیک و سوژه باوری مدرن، بر نوعی روان شناسی فلسفی استوار است که پرسش از «چرا چنین می اندیشیم و چنین می خواهیم» را جایگزین بداهت های سنتی می کند. این کتاب در برابر قرائت هایی که نیچه را یا متفکری ضدعقل گرا و شاعرمسلک می دانند یا پیشگام نوعی نسبی گرایی خام، استدلال می کند که نیچه دغدغه ای عمیقا فلسفی نسبت به عقلانیت عملی، مسئولیت و امکان خودفهمی انسانی دارد. زبان روشن، استدلال های منسجم و پیونددادن نیچه با مسائل زنده و معاصر فلسفه، این اثر را به منبعی ضروری برای دانشجویان، پژوهشگران و علاقه مندان جدی نیچه بدل کرده است. نیچه، روان شناسی و فلسفه ی اولی خواننده را به مواجهه ای تازه با نیچه فرامی خواند: مواجهه ای که نه آسوده کننده است و نه ساده، اما افق های تازه ای برای فهم انسان مدرن و بحران های او می گشاید.