آنتونی شفر در ایران و جهان بیشتر با نمایشنامه و فیلمنامه ی درخشان بازرس شناخته شده است که به خاطر نگارش آن هم جایزه ی تونی را از آن خود کرده و هم جایزه ی ادگار آلن پو را. او در نمایشنامه ی آدمکش به تکنیک های خودش در طراحی پیرنگ و رودست زدن های پیش بینی ناپذیر رجوع می کند. اما این تنها جذابیت این نمایشنامه نیست. او سی دقیقه ی آغازین نمایشنامه اش را در سکوت مطلق و فقط با کنش های عینی و تصویری پیش می برد که می تواند برای هر کارگردان و بازیگری چالش برانگیز باشد. چالش اجرای سی دقیقه سکوت و سپس شروع گفت وگوهای نمایشنامه برای خیلی ها وسوسه برانگیز است. شفر خشونت افراطی و تندوتیز نمایشنامه اش را با لحظاتی از طنز تلطیف می کند تا نمایشنامه در عین جذابیت و سرگرم کنندگی در مسئله ای که مطرح می کند نیز عمیق شود و مخاطب را به فکرکردن وادارد. خلاصه اینکه این نمایشنامه در عین داشتن جذابیت های یک نمایش خوش ساخت، بدعت گذارانه نیز عمل کرده و در پرداخت به مضمون نیز عمیق عمل می کند. به لحاظ چالش های اجرایی نیز درخور توجه است و حاصل کار نمایشنامه ای است که چه خواندنش و چه دیدنش در اجرا می تواند لذت بخش باشد.