"کالیگولا" نمایشنامه‌ای اثر آلبر کامو است که در آن پوچی و بی‌معنایی زندگی انسانی و اجتماعی مورد بررسی قرار می‌گیرد. در طول داستان، کالیگولا، امپراتور رومی، با مشکلات روانی و روحی دست و پنجه نرم می‌کند و به دنبال یافتن معنا و ارزش در پوچی زندگی می‌گردد. پس از مرگ خواهر و معشوقه‌اش، کالیگولا به شکل وسواس‌آمیزی به مفهوم "غیرممکن‌ها" مشغول می‌شود. او به این نتیجه می‌رسد که انسان‌ها می‌میرند و از زندگی خود راضی نیستند. این ادراک پوچی زندگی او را تعیین می‌کند و او تصمیم می‌گیرد این حقیقت تلخ را به دیگران نیز آموزش دهد. کالیگولا اقدام به دستور دادن به شهروندان برای محرومیت از ارث فرزندانشان، اهدای تمام ثروت به دولت، و حتی اعدام خودشان می‌کند. او به این ترتیب سعی دارد نشان دهد که تنها از طریق مواجهه با بی‌رحمی زندگی و قریب‌الوقوع بودن مرگ، انسان‌ها می‌توانند درد و احساسات خود را درمان کنند. این نمایشنامه با استفاده از زبان قوی و شخصیت‌های ژرف، مسائل اخلاقی و فلسفی پیچیده‌ای را مطرح می‌کند و به خواننده فرصت می‌دهد در برابر چالش‌ها و پرسش‌های ایجاد شده تفکر کند.