زنان به عنوان نیمی از اعضای جامعه آنگاه به عدالت جنسیتی و برابری اجتماعی دست می یابند که همچون مردان بتوانند در تدوین و اجرا و نظارت و اصلاح بازخوردی جریان برنامه ریزی مشارکت داشته باشند. این برنامه ریزی همه عرصه های جمعیت و خانواده، سلامت و تندرستی، کار و معاش، مالکیت و پایگاه فضا-مکانی، مشارکت سیاسی و حمایت اجتماعی، حقوق و امنیت، فرهنگ و اجتماع و آموزش و پژوهش زنان را در تعامل با مردان در بر می گیرد. عدالت و برابری جنسیتی یکی از نشانگان معنایی گفتمان های اصلاحات اجتماعی است که در حساسیت جنسیتی برنامه ریزی منعکس می شود و لذا این کتاب ضمن بیان اهمیت توجه به مقوله جنسیت در برنامه ریزی، اهداف و معیارهای برنامه ریزی جنسیتی را در خصوص توسعه مراکز محلی، زیرساخت های اجتماعی، مسکن، فضاهای عمومی و حمل و نقل و امثالهم بیان می کند تا زمینه ساز تحقق توسعه پایدار بواسطه جلب مشارکت زنان در کلیت زندگی انسانی - اجتماعی گردد.