برنامه ریزی محیطی را روش عملی دستیابی به توسعه پایدار می دانند، گسترش الگوی زیست شهری با افزایش نیاز به منابع غیر قابل جایگزین طبیعی باعث بروز بحران های زیست محیطی شده و مسئله محیط زیست را به یک مسئله اجتماعی تبدیل کرده است، که باید پاسخی به آن داده شود. برنامه ریزی محیطی تلاش می کندتا با تکیه بر رویکرد اجتماعی اکولوژیک به تبیین اجتماعی مسائل زیست محیطی بپردازد و رویکردها و راهکارهای مناسب را برای ایجاد جامعه انسانی - اکولوژیک که در آن بین ابعاد مختلف اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی در قالب سیستمی یکپارچه تعادل برقرار باشد، مطرح نماید.