برای شناسایی قصد انتزاعی وحشت نیازی به عملیات فلسفی اضافی نیست، وحشت خودش را از طریق عهدی با انتزاع تعریف می‌کند. انتزاع چنان اضطرار ازلی‌ای که تنها متافیزیک، آن هم با تاخیر، می تواند برای تصاحب دوباره‌ی آن تقلا کند. «چیز»ی والا به وحشت تعلق دارد، که به شکلی ریشه‌ای از آنچه به ما تعلق داردمنتزع شه است. بسیار پیش تر از آنکه عقل بخواهد پیگیرش شود. وحشت است که ابتدا با «آن چیز» ی مواجه می شود که فلسفه بالاخره طالب دانستن آن است.