بریده‌ای از کتاب وقتی برگشتم کوه آنجا بودکوه با همه عظمت و سنگینی‌اش راه افتاد و به‌طرف قباد سرازیر شد در مقابل چشمان پسر چوپان کوه مثل خمیرهای مادرش نرم شد و روی زمین راه گرفت. کوه شبیه خمیر همان‌طور که همه دنیا را می‌بلعید پیش آمد. صخره‌ها و سنگ‌های بزرگ روی خانه‌های بالای آبادی می‌افتادند. سنگ‌هایی بزرگ‌تر از خانه‌های آبادی به‌طرف پایین غلت می‌خوردند. اهالی آبادی همان‌طور که وحشت‌زده به‌طرف دشت می‌دویدند میان گردوخاک فرورفتند. قباد صدایشان را میان صدای آوار شدن کوه نشنید. ته حلقش تلخ تلخ شد. چشم‌هایش می‌سوخت.