بریده‌ای از کتاب زخم زمینمادر چند روزی مریض بود؛ مریض تن و روح روزگار بر وفق مرادش. نبود با مرگ شویش حبیب اسب نجیب زندگی قاطری چموش شده بود و فرمان نمی. برد آن از خلیل که فکر می‌کرد در پیری عصای دستش می‌شود و جای حبیب را برایش می‌گیرد و این هم از جلیل که می‌رفت کارش روی زمین رونقی بگیرد که زمین را از دستش قاپیدند و روزگارش را سیاه کردند افتاد به فقر و نداری تنها امیدش هم طوبی بود که آن هم در سراشیبی نامعلومی و پرکشیدن بود چه باید می‌کرد؟