شجاعی طباطبایی درباره داستان این طرح‌ها آورده است: از همان کودکی، دنیا برایم بیش از آنکه مجموعه‌ای از واقعیت‌های ثابت باشد، سرزمینی بی‌انتها برای تخیل و بازی بود. وقتی بچه‌ها در کوچه فوتبال‌بازی می‌کردند، ذهن من درگیر این بود که اگر یک حلزون در مسابقه دو شرکت کند، چه اتفاقی می‌افتد؟ مادرم که این خیالات بی‌پایان را می‌دید، همیشه با مهربانی کنارم می‌نشست و می‌گفت: فقط لطفاً این فکرات رو روی کاغذ بیار نه روی دیوارهای خونه! و خب، نتیجه‌اش شد این مسیر شگفت‌انگیز که هنوزم توش در حال دویدنم. فقط بعضی‌ها عاشق می‌شوند! مجموعه‌ای شامل ۲۲۰ طرح طنزآمیز و سفری میان ضرب‌المثل‌ها، خاطرات، رؤیاها و خیال‌پردازی‌هایی است که از کودکی در ذهن این کاریکاتوریست حضور داشته‌اند. بریده‌ای از کتاب فقط بعضی‌ها عاشق می‌شوندخیلی باعجله و شش‌‏ماهه سرزده به دنیا آمدم. به قول مادرم، اولین واکنشم یک چشمک به او بود. احتمالاً خیلی دنیا را جدی نگرفته بودم. از لحظۀ تولدم به بعد، تصور می‏‌کنم بدنم برای خود به‏‌تدریج ذهن ساخت؛ در‏واقع، وقتی وارد بدنم شدم مثل یک هواپیما در میان طوفان زندگی حرکت کردم و جایی برای پیاده شدن هم نبود. شاید از همان زمان مأموریتم در این دنیا شروع شد. از همان ابتدا از رشد کردن می‏‌ترسیدم، ولی خیلی سریع رشد کردم. حالا که رشدم به پایان رسیده، احتمالاً پیر شده‏‌ام. می‏‌شود گفت از وقتی پیر شده‏‌ام دیگر از سن خودم حرفی نمی‏‌زنم و به لاف زدن دربارۀ خود پرداخته‏‌ام؛ اینکه از شش‏‌سالگی با تشویق پدر یک دنیا را نقاشی کردم؛ در هفت‏‌سالگی کاریکاتور معلمم را کشیدم که صدایش در دنیا پیچید (‏پس‏گردنی‏)؛ در هشت‏‌سالگی به درآمدزایی رسیدم و با کشیدن نقاشی برای بچه‏‌های کلاس و بعد مدرسه می‏‌توانستم به کسبه و فامیل پول قرض بدهم.