یاسوشی اینوئه را از بهترین رمان نویسان ژاپنی دانسته اند که آن طور که باید و شاید شناخته نشده است. او در طول بیش از چهار دهه فعالیت نویسندگی خود حدود پنجاه رمان و دویست داستان کوتاه و بلند نوشت، و نامش چند باری برای نامزدی جایزه ی نوبل ادبیات به میان آمد، هرچند هرگز انتخاب نشد. سوموی گاوها که در سال ۱۹۴۹ یعنی در اوضاع و احوالِ ژاپنِ پس از جنگ جهانی دوم منتشر شد، جایزه ی معتبر آکوتاگاوا را برای اینوئه به ارمغان آورد. داستانِ سردبیر روزنامه ای کوچک که تصمیم می گیرد همه چیزش را -ازجمله رابطه ی سه ساله با دلداده اش- به خطر بیندازد و در ورزشگاه بیسبال مسابقه ای ترتیب دهد برای نبرد گاوها. حکایت ساده ای از بلندپروازی و جسارت تجاری، و سرانجام بدبینی و پوچ انگاری، که انگار مصداق حال وهوای کشوری است که هنوز نمی داند از شکست گریزی هست یا نیست.