درست است که زیباشناسی به عنوان رشته ای مستقل در قرن هجدهم پا به عرصه نهاد، اما سابقه تأمل فلسفی در باب زیبایی و هنر به عهد باستان بر می گردد. فنر در این کتاب، بیانی ساده اما دقیق و روشن از این ماجرای فکر فلسفی درباره هنر و زیبایی و مسائل مربوطه به دست می دهد و برای این کار کتابش را به چهار قسمت تقسیم میکند. در قسمت اول به معنا و گستره واژه زیباشناختی می پردازد و اهمیت تجربه های زیباشناختی و ویژگیهای زیباشناختی را تحلیل میکند. در قسمت دوم طی سه فصل به ماهیت ابژه های زیباشناختی تعریف هنر و مفهوم آفرینش و باز آفرینی میپردازد. قسمت سوم به کاوش در معنای هنر اختصاص دارد و به مسائلی همچون تفسیر هنر و سانسور هنر می پردازد. قسمت چهارم به داوری هنری اختصاص دارد که با شرح سه رویکرد سنتی در تعریف زیبایی یعنی فرمالیسم، سوبژکتیویسم و ناتورالیسم آغاز میشود و نهایتا به نقد هنری می رسد و شرح مفصل و روشنگری از چهار مولفه اصلی بازنگری نقادانه هنری، یعنی توصیف، اطلاعات، تفسیر و ارزشیابی به دست میدهد. القصه، وضوح بیان فنر در سراسر کتاب و نحوه تقسیم بندی مطالب به گونه ای است که بسیار به کار علاقه مندان به زیباشناسی و فلسفه هنر در تمام سطوح می آید. (از متن کتاب)