"دوزخ" نمایشنامه‌ای از ژان پل سارتر است که در یک اتاق بسته و بی‌پایان رخ می‌دهد. سه شخصیت اصلی، دو زن و یک مرد، در این اتاق گیر افتاده‌اند و هیچ راهی برای خروج از آن وجود ندارد. این اتاق بی‌آینه و خالی از هرگونه پنهانکاری است و عذاب آنها به تحقیر و آشکارسازی تمام نقاب‌ها و ظاهرسازی‌ها مرتبط است. "دوزخ" تصویر زندگی پس از مرگ را به تحقیق در مواضع بی‌پایان و بدون محدودیت تجسم می‌کند. این نمایشنامه اگزیستانسیالیستی به تفکر در مورد زندگی، آزادی، واقعیت و حقیقت واقعی از دیدگاه اگزیستانسیالیسم دعوت می‌کند.