نویسنده در این کتاب داستان تکان دهنده زندگی پدرش را بیان می کند و به نحوی از او به مثابه انسانی سخن می گوید که نیروی زندگی و هوشیاری اش را به واسطه ابتلا به بیماری آلزایمر از دست نداده است. «گایگر» همراه با نقل داستان این زندگی پر فراز و نشیب، دوران کودکی خود را از نو کشف می کند. بار دیگر رابطه اش با پدرش دوستانه می شود. می کوشد جملات خاص او را درک کند و متوجه می شود پدرش هنوز صفات چندی را داراست: گیرایی، اعتماد به نفس، شوخ طبعی، آن هم با وجود درگیری با فقدانی جبران ناپذیر. کتاب پادشاهی پیر در تبعید کتابی است روشن، زنده و گاه به گاه هم خنده آور.