ابوالهول: این همان چیزی است که شما زندگی می نامید؟ ادیپوس: مگر نیست؟ ابوالهول: نه، زندگی برای من چیز کاملا متفاوتی است. ادیپوس: چه چیزی؟ ابوالهول: عشق... دوست داشتن و دوست داشته شدن. ادیپوس: من مردم خود را دوست خواهم داشت و آنان نیز مرا. ابوالهول: در ابعاد عمومی عشقی پیدا نخواهی کرد.