بزرگترهایی که با بچه­ های دبستانی سر و کار دارند، می­دانند که بیشتر آنها چقدر زودرنج هستند. وقوع حادثه­ ی کوچکی خلاف انتظار و خواسته­ ی کودکان کافیست تا خلق­شان را تنگ کند. به نظر می رسد ، تغییرات سبک زندگی و خدمات دهی بیش از حد والدین، مهارت شاد بودن و لذت بردن از موهبت­های قابل دسترس زندگی را در این نسل کاهش داده است. « شهرام شفیعی » طنز نویس پرسابقه و محبوب بچه ­ها، در مجموعه­ ی « آقای خرمالو » به همین نقاط ضعف دست­ گذاشته و کاری کرده تا اثرش گام­های بلندی از جنبه­ ی سرگرمی صرف فاصله بگیرد و بتواند مخاطبان را با قابلیت و مهارتی مهم و روزمره آشنا ­کند: تشخیص جنبه­ های طنز­آمیز اتفاقات، بخصوص وقایعی که در نگاه اول اعصاب­ خرد­کن به نظر می­رسند. هنری که می­تواند کمک بزرگی به بچه­ ها برساند و تمرینی شود برای شکرگزاری و قانع بودن. در جلد دوم مجموعه­ ی کمیک استریپ « آقای خرمالو » ، داستان­ها بر مدار عادات ناپسند قرار گرفته ­اند و مخاطب می­تواند رگه ­هایی از واقعیت را در تک تک ماجراها پیدا کند. مثلا درخواست ویزیت و مشاوره­ ی رایگان از پزشکان در مهمانی­ ها. نویسنده با زیرکی، زشتی چنین رفتاری را به تصویر­کشیده. درست است که نمی­توان به زنجیره­ ی حوادث نخندید اما، در پایان تلنگر لازم وارد می­شود.