یان لیانکه در کتاب «روزها، ماه­ ها، سال­ ها» با استفاده از ماجرایی ساده و پیش ­پا­ افتاده حماسه ­ای را میان مردی و سگش نقل می­ کند، داستان مواجهه مردی را با طبیعت. اراده و شجاعت بشر در رویایی با حوادث است که او را به سرمنزل مقصود می ­رساند. چیزی که می ­توانست روایتی خطی و بی ­مزه باشد، در نهایت به قصه­ ای سراسر شور و هیجان بدل می­ شود. هر چیزی در این ماجرا رنگ مبارزه به خود می­ گیرد و خواننده شیفته همبستگی و اتحاد شخصیت ­های اصلی آن می­ شود. رابطه آن دو با هم بیش از رابطه یک انسان با حیوان وفادارش است، رابطه دو همراه مصیبت­ زده است که دوستی و رفاقتی مستحکم آنها را به هم وابسته کرده است. «یان لیانکه» می ­داند با چه چیزی سر و کار دارد و در نهایت طعم زندگی روزانه این دو یار را به ما می چشاند. ما نیز مثل آنها گرسنه و تشنه می­ شویم و می­ خواهیم رشد و شکفتن ساقه ذرت را ببینیم. در برهه ­ای از داستان از خود می ­پرسیم نویسنده می­ خواهد ما را به کجا ببرد. اما وقتی که آخرین خط­ های کتاب جلوی چشم های مان ظاهر می ­شود، پیام خالق آن با نیروی بیشتری بر دل و جان ما تأثیر می­ گذارد؛ استعاره قوت بیشتری می­ گیرد و معنای قصه و عنوان اثر برایمان روشن­تر می­ شود.