امر غریب تجربه‌ی رازگونی است که نه یک‌ سره با ترس و وحشت انطباق دارد و نه به آشناپنداری تقلیل می‌یابد. حس و حال غریب و ناجوری است که سوژه ابزار ادراکی بسنده ای برای طبقه‌بندی آن در اختیار ندارد و از این رو چنان پسماندی فهم‌ناشدنی از ساختار خودآگاه بیرون می‌ماند. به رغم آن که ادبیات رمانتیک در اشاره به این تجربه پیشگام بوده است، فروید اما مهم‌ترین متفکری است که در جستار امر غریب دریافتی روان‌کاوانه پرتوی بر ماهیت تاریک آن می‌تاباند. او نشان می‌دهد هر تجربه، غرابت رازگون بیش از هر چیز دال بر خانه‌ی آشنای آغازینی است که تنها به واسطه‌ی فرآیند سرکوب بیگانه شده است.