سلوک عرفانی مبتنی بر مجموعه اعمالی است که غایت آن، معرفت حق است؛ امّا این معرفت جز از طریق فرونهادن «من» و اندماج و فروپاشی آن در ذات خداوند، ممکن نمی شود. عارفان این ذهول نفس را «فنا» می نامند و برآنند که تنها در این صورت است که معرفت حق رخ می دهد؛ زیرا تنها خداست که خود را می شناسد. این کتاب سلوک عرفانی را در آثار ادبی و عرفانی بررسی می کند.