قصاید فرخی سیستانی، نرم و ساده و طبیعی اند و از حشو و زواید دور. فرخی در قصیده سرایی همان جایگاهی را دارد که سعدی در غزل سرایی. شعر فرخی همچنین سرشار از تشبیه و استعاره و خیال پردازی است. او تقریبا در همه ی قالب های شعر فارسی (غزل، قصیده، قطعه، رباعی و ترجیع بند) طبع آموزی کرده و به تأیید استادان و ادیبان فارسی زبان در همه ی این قالب ها موفق بوده است.