با چراغ در آینه های قناس پژوهشی است دربارۀ درام انگلیس در دو دورۀ بحرانی: انقلاب فرانسه و درام رمانتیسم، رخداد 1968 و درام «جوانان خشمگین». هدف از نوشتن آن ارزیابی دگردیسی اندیشه و کار درام نویسانی است که با نهادهای حاکم، و رفته رفته با خود، «چپ افتاده» بودند، روندی که به ایجاد فضاهای انسانی تر میان نویسنده، مخاطب و منتقد کمک شایانی کرد. خوانندگان این کتاب دو گروهند: نخست، پژوهشگران، دانشجویان ادبیات انگلیس، ادبیات نمایشی، و شاید تئاتر، دوم خوانندگان عادی. شاید این کتاب برای گروه اول بیشتر از حیث نکات فنی جالب باشد؛ اما بیش از آن، روی سخنش با خوانندگان عادی است. در قرن بیست، در ایران، دو انقلاب را پشت سر گذاشته ایم و خطر یک جنگ داخلی در قرن بیست و یک هم از بیخ گوشمان گذشته است. می گویند هر ملتی در تاریخش فقط یک بار حق دارد انقلاب کند، اما در ایران این پدیده دوبار رخ داده است. بارسوم یعنی نابودی از بیخ و بن. ... پس هدف والاتر این کتاب بیان این نکته بوده که برای پایداری و پاسداری از ارزش های انسان ها در همزیگاهشان، به ادبیات نمایشی، تئاتر، و نقد سنجیدۀ آن ها نیازمندیم.