کمدی یکی از کهن‌ترین ژانرها و گونه‌ها در تاریخ هنر است و قدمت آن به یونان باستان باز‌می‌گردد. در آن زمان ارسطو، فیلسوف بزرگ یونانی، کمدی را نقطه‌ی مقابل تراژدی دانسته و در رابطه با آن می‌نویسد: «کمدی، تقیلدی است از اطوار و رفتار زشت. البته نه آنکه تقلید از بدترین ویژگی‌های انسان باشد، بلکه تنها رفتار از رفتار‌های شرم‌آوری است که موجب ریشخند انسان می‌شود.» به زبانی دیگر، منظور از کمدی، اثری است که معمولا با دست‌انداختن و تمسخر فعالیت‌های گوناگون انسان‌ها، توجه بیننده را به خود جلب کرده و باعث شادی و نشاط وی می‌شود. مزایا و جذابیت‌های این ژانر، موجب شده است که در طول تاریخ، هنرمندان بی‌شماری با محوریت آن، دست به خلق آثار خود در حوزه‌ها و زمینه‌های مختلف هنری بزنند. کاریکاتوریست‌هایی چون اشیل سوپربی و سباستین کروگر، با هنرمندی تمام، دست به خلق کاریکاتورها و نقاشی‌های خنده‌داری از چهره‌های مردم زدند و نویسندگانی مانند ایتالو کالوینو لوئیجی پیراندلو با با طنازی و گوشه کنایه‌های منحصر‌به‌خود، به عمیق‌ترین دغدغه‌ی بشری پرداختند. کمدی در ادبیات و نمایش نیز از همان ابتدا با استقبال فراوان هنرمندان رو‌به‌رو شده است و نمایشنامه‌نویسان بزرگی همچون آریستوفان، اوریپید، ویلیام شکسپیر، نیکلای گوگول، آنتوان چخوف، ساموئل بکت، اوژن یونسکو، نیل سایمون، ژان میشل ریب، وودی آلن، مارتین مک دونا و بسیاری دیگر در این ژانر جذاب، به خلق آثار ماندگار خود پرداخته‌اند. نمایشنامه‌ی «مشنگ‌ها»، نوشته‌ی نیل سایمون و ترجمه‌ی مجید مصطفوی، یکی از همین آثار به‌یادماندنی است. در این کتاب، سایمون با طنز ملیح و دلنشین خود، به زندگی یک معلم از طبقه‌ی متوسط که با دهکده‌ای که تمام افراد ساکن بر اثر یک نفرین توانایی تعقل خود را از دست داده و اصطلاحا مشنگ شده‌اند، می‌پردازد. خواندن این کتاب به‌دلیل شوخی‌های بامزه و نثر روانش، می‌تواند برای تمامی خوانندگان تجربه‌ای لذت‌بخش و فراموش نشدنی را رقم بزند.