بلم اثری است به قلم میلیس دکرانگال که خود درباره ی آن چنین گفته است: بلم را رمانی می دانم با قطعات منفصل: داستان بلند مرکزی «موستانگ» است و در اطراف آن، چون سیاره هایی، هفت داستان کوتاه. همه به یکدیگر وصل اند، با یکدیگر در گفت وگویند، و همه از یک آرزو برآمده اند: بررسی سرشت صدای انسان، مادیتش، قدرت هایش، و ساختن جهانی از اصوات، مملو از پژواک ها و لرزش ها، و زنگی از آن که در گوش می ماند. این اصوات را در لحظات پریشانی به چنگ آورده ام، وقتی طنینش ضعیف می شود یا خشن می شود، واضح می شود یا گرفته، گاه خفه می شود یا درهم می شکند، وقتی پیغام گیر و میکروفون سخنان پنهان در اصوات را به خود جذب می کنند، ضبط می کنند یا پاک می کنند. می خواسته ام به فرکانسی دست پیدا کنم، نفسی را محبوس کنم، در سراسر کتابی که در تجلیل زنان است چیزی را ماندگار کنم؛ زنانی از تمام سنین، تنها، رؤیاپرداز، خوش صحبت، سرآمد یا حاشیه ای.