گور زندگان از زندانی دورافتاده و متروک آغاز می شود؛ جایی بیرون از شهر و بیرون از هر تصور معمولی از عدالت. این مکان که «وادی محکومان» نام دارد، بیشتر به جهنمی فراموش شده شبیه است تا جایی برای اصلاح و بازپروری. مایا در این رمان کوتاه، نظام عدالت را از زاویه ای هولناک و تکان دهنده بازنگری می کند. مجازات، به جای آنکه راهی برای اصلاح باشد، به آیینی تکرارشونده از سلطه و ترس تبدیل شده است. در جهانی که شر عادی و روزمره شده، پرسش اصلی دیگر این نیست که چه کسی گناهکار است؛ پرسش این است که انسان تا کجا می تواند زیر فشار خشونت، همچنان انسان بماند. گور زندگان رمانی کوتاه، سیاه و کوبنده درباره ی بقا، اطاعت، خشونت و فرسایش وجدان است؛ داستانی کافکایی و بی رحم از جایی که عدالت در آن نه نجات بخش، بلکه شکلی دیگر از محکومیت است. آنا پائولا مایا نویسنده ی برزیلی، متولد 1977 در ریودوژانیرو است. او در آثارش با زبانی ساده، خشن و بی پیرایه به سراغ جهان هایی می رود که در حاشیه ی تمدن شکل گرفته اند؛ جهان کارگران، زندانیان، محکومان و آدم هایی که در مرز بقا و فروپاشی اخلاقی زندگی می کنند. خشونت، انزوا، اطاعت، فساد، فرسودگی و مرگ، از مهم ترین مضامین آثار او هستند.