بریده‌ای از کتاب پاییز سبزهمین‌طور یک‌ریز در ذهنم با خودم حرف می‌زدم و کلنجار می‌رفتم. عادت آن سال‌هایم شده بود. درست از وقتی با بهمن ازدواج کردم و حس کردم بزرگ‌ترین اشتباه زندگی‌ام را انجام داده‌ام درست از وقتی خودم را بدون دوست و یارویاور دیدم درست از همان زمان واگویه‌هایم شروع شد. خودم خودم را سرزنش می‌کردم می‌خنداندم آرام می‌کردم نصیحت می‌کردم... انگار دو شخصیت در درونم شکل‌گرفته بود شاید همه مادورو داریم. شاید همان خوب و بد وجودی‌مان است که دائم با هم می‌جنگند؛ با این تفاوت که در من صدایشان بلند شده بود و با هم دائم حرف می‌زدند.