حس می‏‌کردم صدای بلند ماشین در آن سکوت بیابان، خواب ظهر بعد از ناهارِ همۀ حیوانات آنجا را از مار و عقرب گرفته تا مورچه‏‌ها و… به‌هم زده بود و همین‏‌طور با نگاه به حرکت خاور از لانه‏‌شان، دعا می‏‌کردند که خاور زودتر از کنار خانه‏‌شان رد شود تا دوباره به چرت ظهر خود ادامه دهند. تصوّر مار و عقرب هم دور از ذهن بود چه برسد به دزد و اشرار، چون اصلاً آدمی‌زادی پیدا نبود و محال بود در آنجا کسی ساکن باشد چون هرچه نگاه می‏‌کردم بیابان جلوی چشمانم انتهایی نداشت. اصلاً چطور توانسته بودند بفهمند که مردمی در اینجا زندگی می‏‌کنند، چه برسد به اینکه بتوانند دفتر جهاد سازندگی را در زرآباد تشکیل دهند.