|گذشته غوغایی است از صداهای رقیب، حقیقت ها و دروغ ها، گزارش های رسمی، شایعات درگوشی و نطق های بزرگ سیاسی.| آذر ۱۳۲۱، تهران درگیر گرسنگی، کمبود نان و آشفتگی سیاسی است. اعتراض گروهی از دانش آموزان و دانشجویان در برابر مجلس، به تدریج به شورشی گسترده تبدیل می شود؛ خیابان ها پر از جمعیت می شوند، مغازه ها غارت می شوند، خانه ی نخست وزیر به آتش کشیده می شود و نیروهای نظامی ایرانی و خارجی در شهر به حرکت درمی آیند. «بیست ویک» روایتی از سه روز بحرانی، شانزدهم تا هجدهم آذر ۱۳۲۱، در میانه ی جنگ جهانی دوم و اشغال ایران است. در مرکز این روایت، نان قرار دارد؛ چیزی ساده و روزمره که نبودنش می تواند نظم یک شهر را بر هم بزند. بااین حال، کتاب نشان می دهد بلوای نان فقط نتیجه ی گرسنگی نبود. رقابت های سیاسی، احتکار گندم، ضعف دولت، حضور متفقین، توقیف مطبوعات و عملیات پنهان نیروهای خارجی، همگی در شکل گرفتن این بحران نقش داشتند. نویسنده حکم قطعی صادر نمی کند، بلکه روایت های مختلف را پیش روی مخاطب می گذارد تا خود درباره ی گذشته داوری کند. «بیست ویک» برای مخاطبانی است که به تاریخ معاصر ایران، روایت های مستند و فرم های تجربی در داستان علاقه دارند؛ کتابی کوتاه اما چندلایه که واقعه ی تاریخی را از دل گزارش های رسمی بیرون می کشد و دوباره به خیابان، میان مردم گرسنه و هراسان، بازمی گرداند. سعید احمدیان، نویسنده و پژوهشگر ایرانی، در «بیست ویک» به سراغ یکی از روزهای پرآشوب تاریخ معاصر ایران رفته است. او به جای بازسازی معمول و خطی گذشته، اسناد، گزارش های مطبوعاتی، خاطرات، مکاتبات دیپلماتیک و روایت های تاریخی را در کنار بخش های داستانی قرار می دهد. شیوه ی روایت احمدیان بر برش زدن، جابه جا کردن و هم نشین کردن صداهای مختلف استوار است؛ روشی که گذشته را نه حقیقتی یکپارچه و قطعی، بلکه مجموعه ای از روایت های متعارض و گاه ناقص نشان می دهد.