انتشارات قطره منتشر کرد:می دونی کارلوس، تکلیف آدم با دشمن روشنه. چشم های اون، مثل چشم گرگ، توی تاریکی هم برق می زنه. آماده ست که بزنه. واست تله می ذاره. می دونه مادرت داره می میره و تو هم آدمی. سعی می کنه نفوذ کنه. خبرچین می ذاره، چه می دونم، نگاه می کنه ببینه کی رو می شه خرید... این دشمنه. هرچیزی ازش انتظار می ره. ولی دوست... یه کلمه ی ــ چه می دونم ــ مقدسه. وقتی می گی «دوست»، دهنت پر می شه. انگار یه کوه پشت سرته. اون وقت اگه بفهمی این کوه یه تلِ شنه که فقط منتظر یه تلنگره، این دیگه دوست نیست. خیرخیر توی چشم هات نگاه می کنه و دروغ می گه... بهت تعارف می کنه و می گه: «بیا این قهوه رو بخور! شیرین کردم، با شکر، شیر هم ریختم.» ولی تهش زهر خالصه!فروشگاه اینترنتی 30بوک