انتشارات ققنوس منتشر کرد:در پس از پایان هنر، آرتور دانتو، با اتکا بر سنت فلسفۀ تحلیلی و تفسیر دقیق تحولات هنر مدرن، از پایان «تاریخ هنر» به مثابۀ روایتی کل نگر و پیش رونده سخن می گوید. او معتقد است که ورود هنر به مرحلۀ پساتاریخی- با ظهور آثاری که تمایز میان هنر و غیرهنر را به چالش می کشند- ضرورت بازنگری در مفاهیم بنیادینی چون بازنمایی، سبک، داوری زیبایی شناختی و خودِ ماهیت هنر را اجتناب ناپذیر می سازد. دانتو، با تکیه بر تجربۀ زیستۀ خویش از دوران اندی وارهول و هنر مفهومی، وضعیت معاصر را نه پایان آفرینش هنری، بلکه پایان یک الگوی تاریخی خاص از فهم هنر می داند؛ الگویی که از یونان باستان تا دوران مدرن امتداد یافته بود.فروشگاه اینترنتی 30بوک