نصرابوزید در زمره ی نوگرایان عرب است. این ها گروهی از روشنفکران و اندیشمندان عرب هستند که در نیمه ی دوم قرن بیستم پدید آمدند. هرچند مشترکاتی آنان را در کنار یکدیگر قرار داده است؛ ولی یک گروه منسجم با مشخصات خاص خویش نیستند؛ بلکه هریک از آن ها رویکرد و گرایشی مخصوص به خود را دارند؛ ازاین رو دستاوردهای بررسی اندیشه ی ابوزید گاهی منطبق بر اندیشه ی دیگران نیست. دکتر مصطفی الحسن در این کتاب در پی آن است که اندیشه های نصرابوزید را تبیین کند و ترتیب اندیشه های وی را درباره ی برخی از موضوعات مانند آنچه اهل سنت پذیرفته است؛ بازنگری نموده و گردآورده است؛ ازاین رو این کتاب بیشتر به «گفتار در گفتار» می ماند؛ بدین صورت که مؤلف اندیشه های ابوزید را مطرح می کند و اندیشه های خود را بر آن می افزاید و باروری اندیشه را هدف غایی خویش اعلام میکند. این کتاب دارای سه فصل است: فصل اول: درباره ی نوگرایی عربی، پیدایش و مفهوم آن. فصل دوم: تبیین نظر ابوزید درباره ی میراث اسلامی و توصیف وی از باور اهل سنت. فصل سوم: تشریح نظر نصرابوزید درباره ی «متن»، «مفهوم متن» و موضع او درباره ی «زبان شناسی». در نگاه مؤلف؛ خواننده این کتاب هرچند با اندیشه های ابوزید آشنا می شود؛ از وی انتظار اقناع یا طرد نمی رود؛ ولی باید در اشکالات و پرسش های ابوزید درنگ کند.