کتاب «کارل مارکس و سنت اندیشه سیاسی در غرب» از هانا آرنت یکی از خوانش های مهم و انتقادی از مارکس در سنت فلسفه ی سیاسی غرب است. آرنت در این اثر می کوشد نشان دهد که مارکس را نمی توان جدا از تاریخ اندیشه ی سیاسی غرب فهمید؛ بلکه او ادامه ای از سنتی است که از افلاطون و ارسطو تا هابز، روسو و هگل امتداد دارد. با این حال، آرنت معتقد است مارکس در این سنت تغییری بنیادی ایجاد می کند: او به جای آن که سیاست را بر آزادی و کنش انسانی استوار بداند، آن را به مسئله ی کار، تولید و نیازهای مادی پیوند می زند. از نظر آرنت، یکی از ویژگی های اصلی اندیشه ی مارکس این است که کار را در مرکز زندگی انسانی قرار می دهد. این تأکید باعث می شود امور اقتصادی و اجتماعی بر فضای سیاسی غلبه پیدا کنند. آرنت میان سه مفهوم کار، ساختن/تولید و کنش تمایز می گذارد و می گوید که مارکس با برجسته کردن کار، جایگاه «کنش سیاسی آزاد» را تضعیف می کند. به باور او، این جابه جایی یکی از عوامل مهم در شکل گیری سیاست مدرن و حتی زمینه ساز برخی اشکال سلطه در جهان جدید است. آرنت در عین حال مارکس را صرفاً یک اقتصاددان یا انقلابی نمی بیند، بلکه او را متفکری می داند که می خواست فلسفه را به تاریخ و عمل اجتماعی پیوند بزند. اما نتیجه نهایی این پروژه، از دید آرنت، کاهش شأن سیاست و آزادی انسانی است. بنابراین، این کتاب هم ستایش از قدرت تحلیلی مارکس است و هم نقدی عمیق بر پیامدهای سیاسی اندیشه ی او.