این کتاب، که همچون دیگر آثار مؤلفان تقرّب فرویدی ـ لکانی خود را حفظ کرده، ضمن سراب دانستن افسانه ی «انسان کامل» به ذات برزخی آدمی یا شکاف و انفکاکی می پردازد که اقتضای وجود اوست. سپس، مواضع روان شناسی من نفسانی و روان شناسی خویشتنِ خویش را مورد مداقه قرار می دهد تا اساس سست و جزمی آن ها را به لحاظ ذات منقسم انسان برملا سازد. مؤلفان، که ناملایمات نفسانی را متّکی بر اختفاء و فرار فرد از برزخ باطنی خود می دانند، نشان می دهند که سایه افکندن حیث خیالی بر ساحت ترمیزی آدمیان چگونه موجبات درد و رنج نفسانی آنان را فراهم می آورد. در ادامه، پایه های لازم را جهت درک و فهم پدیدار «همزاد» به دست می دهند و به آیین «اهل هوا» در جنوب ایران نظر می کنند. آخرین بخش به اساطیر به عنوان یکی از بارزترین مظاهر برزخ انسان اختصاص دارد و نسبت و رابطه ی آدمیان را به لحاظ «سرنوشت» مدّ نظر قرار می دهد.