اشکان فرجاد واژه ها را یکی یکی، همچون سنگ ریزه های ساحل نیس یا همان «لوگاله»، کنار هم می چیند و اثری تازه می آفریند. داستان های سرگذشت گونه ی کوتاه و تو در تو از روزگار جوانی و فراز و فرودهای زندگی؛ تکه هایی که روایتگر شگفت آفرینی های نویسنده اند. در میان سطرهای «لوگاله»، عشق دست افشانی می کند، شیدایی لب می گشاید، هنر رنگ تازه می گیرد، جنگ راوی دلدادگی می شود، شوری نمک با شیرینی پیوند همخانه می گردد، مرگ رخت سپید می پوشد، گذشته به امروز سفر می کند و عصیان کاوشگر مال به نماشام می رسد. اشکان فرجاد در «لوگاله»، خیال پرگشوده ی خود را بر ابرهایی از جنس واژه سوار می کند و خواننده را با سفر خیال انگیز خود همراه می سازد.