واژه ی «اخلاق» در زبان فارسی تقریباً همیشه با احترام بیش ازاندازه و حتی تقدیس به کار می رود. بنابراین، روبه روشدن با واژهی «اخلاق زدگی» (که خواننده را به درستی به یاد پدیده هایی همچون کپک زدگی، فلک زدگی، افراط زدگی، و … می اندازد) احتمالاً خلاف عادت است. اما باید به یاد داشت که هر پدیده ای، حتی اخلاق و گفتار اخلاقی، می تواند آفت زده شود. احتمالاً همه ی ما نمونه های این آفت زدگی را در موعظه های اخلاقی و مسابقه های مرسوم در قضاوت اخلاقی (به ویژه در بحث های مبتذل شبکه های اجتماعی) دیده ایم. در این کتاب، جولیا درایور به دو نمونه از آفت های فراگیرِ مرتبط با اخلاق می پردازد: اخلاق زدگی (کاربرد نابه جای ملاحظات اخلاقی) و بیش فعالیِ اخلاقی (گرایش به تحمیل ارزش های اخلاقیِ خود بر دیگران).