این رمان تصویری سهمگین و شاعرانه از ارتباطِ انسان با یک منظره ی جبلی و خشم آلود ارائه می دهد؛ روایت زنی که در دامنه ی کوهی زندگی می کند و در دفترچه هایش مراقبت، خاطرات و یادداشت های روزمره اش را ثبت می کند، تا اینکه اجسادِ پیدا شونده در باغچه اش پی درپی نظم زیستِ جمعی را برهم می زنند. فضای اثر ترکیبی از گوتیکِ کوهستانی، عناصرِ فراواقعی و دغدغه های اکوفمینیستی است که نوشتاری زمینی و درعین حال رؤیایی پدید می آورد. نویسنده با زبانی تیز و درخشان، لایه های خشونت ساختاری، انزوا و خشمِ فروخورده را می کاود و نشان می دهد چگونه پیوند میان زن و کوه -بیش از آنکه استعاره باشد- شکلی از مراقبت و مقاومتِ بدنی و روانی را بازتاب می دهد. روایت، در عین تمرکز بر جزئیات روزمره، مقیاسِ زمان را گسترش می دهد و خواننده را در حسِ گذر و تداومِ طبیعت و نیز در حضورِ واپسینِ مرگ به تأمل وا می دارد. در پایان، «کوه خشم» رمانی است که با هارمونیِ تلخِ زیبایی و خشونت، خواننده را به بازاندیشی درباره ی مسئولیت، خشم زنانه و امکانِ هم زیستیِ تازه دعوت می کند؛ اثری که هم آرامشِ شاعرانه و هم نابرابری های اجتماعی را در برابر هم می گذارد و پرسش هایی بنیادین درباره ی رابطه ی انسان و زمین، و مرزهای اخلاقی در زمانه ی بحران طرح می کند.