آنچه سه داستان کتاب حاضر را از سایر آثار کوتاه برام استوکر متمایز می کند انسجام درونی، لحن ناب گوتیک و پرداخت روان شناختی دقیق آن هاست، عناصری که نه تنها این داستان ها را به نمونه هایی موفق از سبک نویسنده بدل می سازد، بلکه سبب می شود آن ها در سیر تحول ادبیات گوتیک در اواخر قرن نوزدهم جایگاه ویژه ای را به خود اختصاص دهند. در هیچ کدام از این داستان ها عنصر وحشت آفرین از جنس خون آشام، هیولا یا شبح نیست، بلکه آنچه هول به دل خواننده می اندازد فضایی آرام است که رفته رفته به سمت ناامنی و تزلزل پیش می رود.