این دیوان دربردارنده ی همه ی اشعار برجامانده از حبیب یغمایی، شاعر برجسته ی معاصر و مدیر مجله ی یغماست که از حدود سال 1290 تا 1363 (پایان زندگی شاعر) در قالب های گوناگون مانند قصیده، غزل، قطعه و مثنوی سروده شده است. بخش قابل توجهی از اشعار او در مجله های یغما و آینده به چاپ رسیده است. شعر یغمایی با وجود سنت گرایی و بهرمندی از زبان ادبی، روان و ساده است و او همچون مرادش سعدی از به کارگیری اصطلاحات دشوار در شعر خودداری کرده است.