سووشون، نخستین رمان پارسی به قلم زنی ایرانی، نه تنها نقطه ی عطفی در ادبیات داستانی ایران، بلکه پژواکی است از رنج و مقاومت در دل تاریخی پرآشوب. سیمین دانشور در این اثر جاودانه، با نگاهی ژرف و زبانی سرشار از ظرافت، تصویری روشن و انسانی از جامعه ی ایران در دوران اشغال متفقین ترسیم می کند. دورانی که در آن، نبرد میان شرافت و مصلحت، میان آزادگی و تسلیم، هر روز در خانه و خیابان تکرار می شد. راوی این رمان، زری، زنی است میان دغدغه های مادری، مسئولیت های اجتماعی و بحران های شخصی که صدای او بدل به صدای نسلی از زنان شد که تا پیش از آن، در ادبیات ایران کمتر شنیده می شد. سووشون هم قصه است، هم تاریخ، هم سوگنامه ای بر یک ملت، نامش از آیین سوگ سیاوش می آید و خود نیز مرثیه ای است برای حقیقتی که در هیاهوی سیاست و قدرت، بی صدا قربانی می شود. در زمانه ای که بسیاری زبان در کام فرو برده بودند، دانشور با سووشون، از عشق، از ایستادگی، و از زخم های نگفته ی یک ملت سخن گفت؛ و همین است که این رمان را تا امروز، زنده و تاثیرگذار نگه داشته است.