من جسیکا چن نیستم رمانی جذاب و هیجان انگیز از آن لیانگ است، نویسنده ی جوانی که با ظرافت و هوشمندی توانسته دغدغه های نسل امروز را در قالب داستانی معمایی و روان شناختی روایت کند. مهم ترین نقطه ی قوت کتاب شخصیت پردازی آن است. لیانگ با نثری ساده اما تیزبین، ذهنیت شخصیت اصلی را به دقت ترسیم می کند؛ از اضطراب ناشی از مقایسه گرفته تا شرم، خشم و میل به تأییدشدن. این تجربه برای هر نوجوانی که در جامعه ای رقابتی زندگی می کند و مدام ارزش درونی خود را از زاویه ی دید دیگران می سنجد، آشناست. این رمان با نگاه و رویکردی تازه به مسئله ی هویت می پردازد، بر مخاطب تأثیری ماندگار می گذارد و یادآور می شود: گاهی برای پیداکردن خود، باید جرئت کنی هیچ کسی جز خودت نباشی. داستان با جِنا چن آغاز می شود، دختری معمولی که همیشه در سایه ی دختر عمویش، جسیکا، زندگی کرده. جسیکا زیبا، باهوش و موفق است و در دانشگاه هاروارد قبول شده، درحالی که جِنا احساس می کند در زندگی عقب مانده و تنها چیزی که نصیبش شده، احساس شکست و بی ارزشی است. یک شب که وجودش پُر از خشم و حسادت شده، جِنا آرزو می کند می توانست جای جسیکا باشد. صبح روز بعد، آرزویش به طرز عجیبی برآورده شده و در بدن جسیکا از خواب بیدار می شود. زندگی به عنوان جسیکا، اول شبیه به تحقق رؤیایی دیرینه است: توجه اطرافیان، تحسین معلمان و حس برتری ای که همیشه از او دریغ شده بود، نصیبش می شود. اما طولی نمی کشد که جِنا به رازها و اضطراب هایی که در پس این زندگی ظاهراً بی نقص پنهان شده اند، پی می برد. از آن بدتر، متوجه می شود که هیچ کس، حتی پدر و مادر خودش، دیگر جِنا چن را به خاطر نمی آورد، گویی هرگز وجود نداشته. حالا جنا باید تصمیم بگیرد که آیا زندگی به عنوان جسیکا ارزش ازدست دادن خودش را دارد؟