رمان «آخرین بت» نوشته ی فاطمه زایری، داستانی ست میان تاریکی و عشق، میان رازی که در دلِ برف مدفون است و دلی که هنوز در پی حقیقت می تپد. نویسنده در این اثر، با زبانی روایی و لحنی پرتعلیق، جهان پرابهامی می سازد که در آن هیچ چیز آن گونه که می نماید، نیست. ماجرای داستان از «عمارت مرگ» آغاز می شود؛ جایی که حنا خورشیدی، دختری سرسخت و جسور، پا به میان پرونده ای خطرناک می گذارد. پرونده ای که بوی خون و دلارهای گمشده می دهد، و سرنخش به زندگی مردی به نام سرگرد امیرمهدی رها می رسد -پلیسی که خود قربانی گذشته ای تاریک است. برخورد این دو شخصیت، نقطه ی تلاقی عشق و حقیقت می شود؛ عشقی که در دلِ شک و ترس ریشه می دواند و حقیقتی که هرچه بیشتر آشکار می شود، بیشتر زخمی بر دل می نشاند. در پسِ ماجرا، فاطمه زایری با نگاهی دقیق، چهره ی انسانِ معاصر را می کاود؛ انسانی که میان وظیفه و احساس، میان عشق و ترس، میان عدالت و بقا گرفتار است. رمان با فضایی سینمایی و ریتمی پرتنش، مخاطب را تا واپسین صفحه در تعلیق نگه می دارد. «آخرین بت» روایتی ست از سقوط و رستگاری، از معمایی که در دلِ عشق پنهان شده. این اثر نشان می دهد چگونه رازها، حتی اگر در عمارت های خاموش یا دل های زخمی پنهان شوند، روزی سربرمی آورند، درست در لحظه ای که فکرش را نمی کنی.