زَکِری لاکمن در این کتاب پیوندی را می کاود مرموز و ژرف که البته غالباً مسکوت مانده است. سخن از پیوند بین دانشی است که غرب درباره ی جهان مسلمان و خاورمیانه تولید کرده با سیاست های غرب، و عمدتاً ایالات متحده، در قبال مسلمانان و کشورهای خاورمیانه. جان کلام او این است که «اختلافات دانش پژوهان بر سر شیوه ی شناختن خاورمیانه و جهان مسلمان مشق هایی صرفاً آکادمیک نیستند»، بلکه همگی در برداشت هایی خاص از جهان و شکل هایی خاص از دانش ریشه دارند و معمولاً با سیاست هایی مشخص، و اغلب فاجعه بار، گره خورده اند. لاکمن چارچوب های تفسیری مشخصی نظیر شرق شناسی و نظریه ی نوسازی را وارسی می کند و نشان می دهد که چگونه در شکل گیری فهم اکثر غربیان از شرق/جهان مسلمان، و نهایتاً سیاست های غربی ها در این مناطق، مؤثر بوده اند. او در این راه به فعالیت ها و آثار صاحب نظرانی می پردازد چون همیلتون گیب، ارنست رنان و برنارد لوئیس؛ اندیشمندانی که این پیوند مرموز در کارشان به روشنی هویداست.