این داستان در یک شهر کوچک اسپانیایی روایت می شود، جایی که خانه ای بزرگ و قدیمی با باغی تاریک، همچون زندانی برای دو زنِ خانواده است: مادربزرگ و نوه اش. آن ها سال هاست در این خانه که با بهره کشی و ظلم ساخته شده، زندگی می کنند؛ خانه ای که انگار نفس می کشد، پر از سرنخ هایی از گذشته، از تبعیض طبقاتی، از خشونتِ جنسیتی و تروماهای منتقل شده از نسلی به نسل دیگر است. مارتینس با زبانی تند، فضایی مرموز و نفس گیر می سازد: «خانه می پَرد و به هرکس وارد می شود چنگ می زند». نوه ی خشمگین و مادربزرگ داستان، هر دو با دردها و رازهایی سروکار دارند که نمی گذارند آزاد شوند؛ آن ها یا با ارواح خانه مواجه اند، یا با خاطره های سرکوب شده ای که هنوز در دیوارها پژواک دارند. موریانه نه فقط قصه ای از خانه ای تسخیرشده است، بلکه بررسی ای از طبقه، زنانگی، و خشونتی است که معمولا دیده نمی شود. مارتینس نشان می دهد چگونه نسل ها زیر بار امتیازات اقتصادی و ساختارهای طبقاتی فرودست می مانند، چگونه خشمِ خاموش می تواند به انفجاری تبدیل شود و چگونه خانه - نمادی از خانواده و گذشته - به محلی برای انتقام و رویدادگری بدل می شود. اگر اهل داستان های ترسناک با لایه های اجتماعی باشید، موریانه انتخابی قدرتمند است. داستانی که پس از خواندنش، شاید خانه ها، خاطره ها، دیوارها و حتی سکوت اطرافمان را دیگر همان گونه نمی بینید.