شهاب الدین یحیی بن حبش بن امیرک سهروردی در 549 ه.ق در قریه ی سهرورد، نزدیک زنجان، متولد شد. سهرورد، روستایی است که در قدیم مسکن کشاورزان دانشمند بود و سکنه ی آن روستا به علم و دانش علاقه داشتند و بااینکه زراعت می کردند، فرزندان خود را به مکتب می فرستادند تا درس بخوانند. پدر شهاب الدین او را بعد از اینکه خواندن و نوشتن آموخت، به مراغه (که در آن زمان از شهرهای بزرگ بود و چند سال بعد از آن تاریخ، خواجه نصیرالدین طوسی زیج معروف مراغه را به دستور هلاکوخان در آن ساخت) فرستاد. شهاب الدین سهروردی مقدمات علوم را در مراغه، نزد مجدالدین جیلی، فراگرفت و پس از آن، عازم اصفهان شد. در آن زمان، در اصفهان دانشمندی به نام ظهیرالدین قاری تدریس می کرد. شهاب الدین سهروردی همه ی علوم آن زمان را نزد وی فراگرفت و در شانزده سالگی از تحصیل علم و تلمذ نزد استادان بی نیاز شد. شهاب الدین سهروردی ضمن تحصیل چنین استنباط کرده بود که موجودات دنیا از نور به وجود آمده اند و انوار به یکدیگر می تابند، و آن تابش متقابل را اشراق خواند و به همین دلیل، لقب «شیخ اشراق» را یافت. کتاب پیش رو اثری است که در باب اندیشه ی این فیلسوف که حکمت خسروانی ایران باستان را احیا کرد و در اصول و فقه و شعر نیز دستی داشت، به نگارش درآمده است.