اشتغال مهم ترین و غتی ترین شیوۀ حضور در فضای عمومی و مشارکت در آن است و نه فقط منبعی برای کسب درآمد است که همچنین میانجی داوری فرد از خود و سنجش محیط پیرامون اش. اشتغال، موجب خروج فرد از فضای خصوصی و خانوادگی است و قدم گذاشتن در فضاهایی که هم می تواند افق منفعتی و منقبتی بی شماری را بر وی بگشاید و هم او را در معرض آسیب های گوناگون قرار دهد. همین چند وجهی بودن موضوع اشتغال است که باعث می شود فرد و تمام نهادهایی که در سرنوشت او دخیل هستند نسبت به آن برخوردهایی پیچیده داشته باشند.