کتاب «در جستجوی اصالت» نوشته‌ی چارلز گینیون، اثری فلسفی است که به بررسی مفهوم «اصالت» در اندیشه‌ی مدرن می‌پردازد؛ مفهومی که در ظاهر ساده و ستوده‌شده است، اما نویسنده نشان می‌دهد چقدر می‌تواند مبهم، متناقض و حتی گمراه‌کننده باشد. او تلاش می‌کند تا نشان دهد چگونه ایده‌ی «خود اصیل» در فرهنگ مدرن شکل گرفته، چه ریشه‌هایی در فلسفه‌ی غرب دارد و چگونه می‌توان معنای عمیق‌تر و انسانی‌تری از آن به دست داد. وی در آغاز توضیح می‌دهد که در دنیای معاصر، «اصالت» به شعاری فرهنگی بدل شده است. مردم از ما می‌خواهند «خودت باش»، اما این توصیه اغلب به معنای پیروی از میل‌های فردی یا تأکید بر استقلال مطلق از دیگران تعبیر می‌شود. چنین درکی از اصالت، حاصل فردگرایی افراطی مدرنیته است؛ جهانی که در آن انسان به ‌جای جست‌وجوی معنا در ارتباط با دیگران، درگیر تأیید مداوم خود در برابر جامعه شده است. کتاب در فصول ابتدایی به ریشه‌های تاریخی و فلسفی مفهوم اصالت اختصاص یافته است. نویسنده مسیر این ایده را از فلسفه‌ی روشنگری تا دوران رمانتیسم دنبال می‌کند. در نظر او، نقطه‌ی عطف این تحول اندیشه‌ی ژان-ژاک روسو است. روسو معتقد بود که تمدن و نهادهای اجتماعی انسان را از «طبیعت واقعی» خود دور کرده‌اند و بازگشت به صداقت درونی تنها راه رهایی است. این ایده، پایه‌ی شکل‌گیری تصور مدرن از اصالت شد: اصالت به‌عنوان بازگشت به خویشتن طبیعی. این نگاه اما در قرن بیستم دچار دگرگونی شد. فیلسوفانی چون هایدگر و کیرکگور مفهوم اصالت را در افقی اگزیستانسیالیستی بازتعریف کردند. از نظر هایدگر، اصالت به معنای زندگی در آگاهی از مرگ و پذیرش مسئولیت انتخاب‌های خویش است. در مقابل، کیرکگور اصالت را در ایمان و تعهد شخصی می‌دید؛ نه در بازگشت به طبیعت، بلکه در جهشی درونی به سوی معنا. پس از این مباحث تاریخی-فلسفی، نویسنده نقدی بر برداشت لیبرالی و مصرف‌گرایانه‌ی امروز از اصالت ارائه می‌دهد؛ اینکه در فرهنگ معاصر، اصالت اغلب به نمایش فردیت در قالب سبک زندگی، سلیقه‌ی موسیقایی یا برند شخصی فروکاسته شده است. وی سپس بر نقش روابط انسانی و اجتماع در شکل‌گیری اصالت تأکید می‌کند. برخلاف تصور رایج، او اصالت را به معنای بریدن از جامعه نمی‌داند. انسان اصیل از نظر او کسی است که در پیوند با دیگران، ارزش‌های خود را شکل می‌دهد و می‌پذیرد که خود فردی‌اش تنها در بستر رابطه با جهان معنا می‌یابد.