کودکی، در نگاه رایج، مرحله‌ای گذرا در مسیر بزرگسالی تلقی می‌شود؛ دوره‌ای که فرد هنوز به جایگاه کامل اجتماعی نرسیده و بیشتر در حال یادگیری و آماده شدن برای آینده است. ویلیام.ای.کورسارو در کتاب «جامعه‌شناسی کودکی» این تصور را کنار می‌زند و از خواننده می‌خواهد کودکان را به‌عنوان اعضای اثرگذار جامعه ببیند. محتوای کتاب در چند بخش اصلی سامان یافته، از جمله: مطالعه‌ی جامعه‌شناسی کودکان، کودکان و خانواده‌ها در زمینه‌ی تاریخی و فرهنگی، فرهنگ‌های کودکان و مشکلات اجتماعی و آینده‌ی کودکی. نویسنده تلاش می‌کند تصویری از جایگاه کودکان در ساختارهای اجتماعی ارائه دهد. موضوع اصلی کتاب بررسی این پرسش است که کودکان چگونه جهان اجتماعی خود را می‌سازند، در روابط روزمره مشارکت می‌کنند و در کنار تأثیرپذیری از نهادهایی مانند خانواده، مدرسه و رسانه، خود نیز بر محیط پیرامونشان اثر می‌گذارند. نویسنده با فاصله گرفتن از دیدگاه‌های سنتی، کودکی را پدیده‌ای اجتماعی و فرهنگی می‌داند که در هر جامعه و دوره تاریخی شکل متفاوتی پیدا می‌کند. یکی از مهم‌ترین ایده‌های کتاب، توجه به عاملیت کودکان است. در بسیاری از نظریه‌های کلاسیک، کودکان بیشتر دریافت‌کنندگان ارزش‌ها و هنجارهای اجتماعی محسوب می‌شدند. اما به عقیده کورسارو، آن‌ها در تعامل با همسالان خود، فرهنگ‌های خاصی ایجاد می‌کنند، قواعدی می‌سازند و به شیوه‌های مختلف در تغییر زندگی اجتماعی نقش دارند. از این منظر، زمین بازی یا کلاس درس عرصه‌هایی هستند که در آن‌ها شکل‌های پیچیده‌ای از روابط اجتماعی و فرهنگی پدید می‌آید. کتاب همچنین به تحول تاریخی مفهوم کودکی می‌پردازد و نشان می‌دهد که برداشت جوامع از کودک و نیازهای او همواره ثابت نبوده است. این بحث به خواننده کمک می‌کند درک کند بسیاری از تصورات امروزی درباره تربیت یا حقوق کودک، محصول شرایط اجتماعی و تاریخی خاص هستند. در کنار این مباحث، موضوعاتی مانند جنسیت، خانواده، آموزش و جهانی‌شدن نیز در ارتباط با تجربه کودکی بررسی مشوند و تصویری گسترده‌تر از زندگی کودکان در جهان معاصر به دست می‌دهند. وقتی کودکان را به‌عنوان کنشگران اجتماعی در نظر بگیریم، تصویر کامل‌تری از روابط انسانی، انتقال فرهنگ و شکل‌گیری هویت‌های اجتماعی به دست می‌آوریم. به همین دلیل، اثر کورسارو همچنان یکی از منابع مهم برای اندیشیدن به کودکی و جایگاه آن در جهان امروز به شمار می‌آید.