در آموزه های باستانی ایرانی، به خصوص در «سنت اولیه ایران» نسقی در شیوه اندیشیدن وجود داشته است که حکمایی نظیر جمشید و زرتشت در تاسیس آن موثر بوده اند. واضح است که بعد از تکوین این آموزه ها حکمای بعدی به اعتباری این مبانی را جزو مکان تکوین آگاهی خود به حساب آورده اند که البته در برخی از ادوار شناخت آن به طور اجباری از نظرها پنهان گردید. این آموزه ها به خلاف تفاوتی که در سیر زمان بر ظاهرشان وارد آمده اما موجب نشده ویژگی های خاص و مشترکشان که غالبا در طول تاریخ اندیشه در ایران از مهمترین مصادیق فلسفی به شمار رفته اند، از میان برود. زیرا نسقی که در بن مایه این آموزه ها به کار رفته اگرچه در ادوار دیگر به صورت های مختلفی بیان شده اما از لحاظ درون مایه از یک منبع واحد سرچشمه گرفته اند، که نمی توانسته تفاوت در وصف نظر، منجر به انقطاعی در زنجیره تبارشناسی آنان گردد. (برگرفته از متن ناشر)